reżyseria: Waldemar Krzystek scenariusz: Waldemar Krzystek, Krzysztof Kopka obsada: Krzysztof Czeczot, Maciek Makowski, Wojtek Solarz, Filip Bobek, Piotr Głowacki,Adam Ferency, Agnieszka Grochowska, Marcin Bosak produkcja: Polska rok: 2011
angola :
Po Małej Moskwie nie spodziewałam się niczego słabego i się nie zawiodłam. Świetny film. Dobrze nakręcony, z pomysłem. Nie ma tu nudy i dłużyzn, jest historia i akcja, której nie powstydziłby się Hollywood. Naprawdę dynamicznie robi się, gdy panowie z Solidarności wcielają w życie swój plan skoku na bank. Jeśli prawda historyczna była choć w połowie tak atrakcyjna, to chłopcom nie zazdroszczę. Wątek sadowników w kurii absolutnie genialny. I przystojniaczek, kapitan Sobczak, pięknie wyprowadzony w pole przez biskupa - rewelacja! Polecam szczerze. Naprawdę rzadko możemy oglądać dobre polskie kino.
reżyseria: John Turturro scenariusz: John Turturro obsada: James Gandolfini, Susan Sarandon, Kate Winslet produkcja: USA rok: 2005
angola :
Nie przepadam za musicalami, ale ten ogląda się całkiem dobrze. I jest niegłupi - taki o życiu, czyli w zasadzie o wszystkim. O miłości i rodzinie, z papierosem na pierwszym planie. W tle za to Ameryka - ta mityczna, sprzed lat. Typowo i stereotypowo zarazem - mały dom i dużo drobiazgów. Uwielbiam zwracać uwagę na scenografię, stroje, rekwizyty. Tutaj zdecydowanie jest na co popatrzeć. Do tego miła, wpadająca w ucho muzyka i sceny taneczne. Jest nieźle, można obejrzeć.
angola :
O, jakie dno. Chyba jeszcze nie zdarzyło mi się czytać tak źle napisanej książki. A ponoć uchodzi za klasykę. Straszne. Znawcy tematu twierdzą, że ta powieść (w zamierzeniu horror) to wprawka początkującej pisarki, w dodatku wynik zakładu. Taaak. Oj, widać to, widać. Przydługie, filozofujące, przegadane, niewiarygodne. Nie polecam, chyba że ktoś chce poznać pierwowzór filmowej postaci, zanudzić się albo ma dużo za dużo czasu.
reżyseria: Roman Polański scenariusz: Ronald Harwood obsada: Adrien Brody, Thomas Kretschmann, Emilia Fox, Ed Stoppard, produkcja: Francja, Niemcy, Polska, Wielka Brytania rok: 2002
angola :
Widziałam ten film już trzeci raz, ale mimo to zrobił na mnie ogromne wrażenie. Tym razem postanowiłam go sobie przypomnieć, zanim pójdę na W ciemności Agnieszki Holland. Scena, która mrozi krew w żyłach? Po podłodze toczy się na wpół otwarta puszka z ogórkami... Zapada w pamięć. Ten film jest po prostu dobrze nakręcony. Niesamowicie zagrany. Drobiazgowo odtworzone szczegóły scenografii, rekwizyty. Bezbłędna charakteryzacja. Jedyna sztuczność, którą zauważam, to moment, gdy Szpilman wychodzi z ukrycia, żeby przejść się doszczętnie zniszczoną ulicą. Tu jak dla mnie nieco za dużo komputera.
reżyseria: Julia Ivanova obsada: Olga Nenija i jej dzieci produkcja: Kanada rok: 2011
angola :
Bardzo dobry film dokumentalny. Historia ukraińskiej kobiety, która postanowiła stworzyć rodzinę zastępczą dla ciemnoskórych dzieci. Mieszkają na prowincji, prowadzą gospodarstwo. Wygód nie ma właściwie żadnych, co nie dziwi nikogo, kto widział choć raz ukraińską wieś. Relacje rodzinne są dalekie od ideału. Jedno jest pewne - Olga kocha swoje dzieci, choć miłość ta jest raczej zaborcza i nie znosząca sprzeciwu. Trudno jednoznacznie oceniać Olgę, która sama jest ofiarą totalitarnego reżimu. Wychowana na posłusznego obywatela, usiłuje tak samo kształtować dzieci. Nie rozumie, że im i sobie wyrządza krzywdę. Dokument się kończy i zostajemy z pytaniem, co zrobić, by uzdrowić sytuację. Pytanie pozostanie bez odpowiedzi. Przeszłości nie zmienimy.
